Bijna 25 jaar groen-wit, en toch geen echt vaarwel.
Hij begon in 2001 of 2002 (zelf weet hij het niet helemaal zeker meer) bij de miniemen, werd uiteindelijk kapitein van de B-ploeg en is intussen één van de gezichten van groen-wit. Vincent Haegeman sluit voorlopig zijn hoofdstuk bij de B-ploeg af, maar hoopt volgend seizoen aan te sluiten bij de op te starten zaterdagreserven. Wij legden hem elf vragen voor — al is dit dus géén afscheidsinterview.
---
Van jeugdspeler tot kapitein van de B-ploeg: heel wat jaren groen-wit in de benen. Hoe voelt dat als je even stilstaat?
— "Toch wel bijzonder. Ik denk dat ik in 2001 of 2002 begonnen ben (daarvoor zat ik bij Weerde, maar we gaan hier niet over de grote rivaal van weleer spreken, sst). Als jeugdspeler woonde ik twee straten verder, maar ook toen ik verhuisde naar Leuven en later Mechelen, leidde de weg steeds terug naar Den Reggel. Telkens met evenveel plezier. Ik heb er héél veel spelers zien passeren, maar van de overgrote meerderheid hou ik enkel positieve herinneringen over."
Wat is je vroegste herinnering aan Elewijt als jeugdspeler?
— "Mijn allereerste seizoen, een wedstrijd op Humbeek. Een tiental minuten in de tweede helft klonken er plots drie fluitsignalen. De scheids floot de wedstrijd gewoon af, zonder enige reden. Iedereen verbijsterd. Wat bleek? Hij had zijn timer verkeerd ingesteld. In al die jaren bij Elewijt heb ik heel wat scheidsrechterlijke blunders gezien, maar dat was toch één van de gekste."
Onze statistieken gaan maar zes seizoenen terug: 153 wedstrijden, 12.303 minuten en 51 goals. Welk cijfer zou je graag in de boeken zien staan van de jaren dáárvoor?
— "Ik weet nog dat ik in één van de eerste seizoenen van de B-ploeg op negen doelpunten stond, waarvan acht strafschoppen. Toen er binnen de ploeg lacherig werd gedaan dat 'vanop de stip scoren gemakkelijk is', ben ik in Transfermarkt gedoken om mijn 8/9 te vergelijken met de sterren van het spelletje. Uit dat professionele, diepgaande onderzoek bleek dat zelfs Messi en Neymar nog een puntje konden zuigen aan mijn efficiëntie vanop elf meter. Het heeft alleen niet geholpen om mijn ploegmaats het zwijgen op te leggen."
Wat is er in al die jaren het meest veranderd aan de club?
— "Ongetwijfeld de infrastructuur. De kleedkamers zijn gemoderniseerd, de iconische wielerpiste is verdwenen, maar het belangrijkste was de komst van de twee kunstgrasvelden. Vooral het B-veld — waar ik mijn meeste wedstrijden heb afgewerkt — was vanaf oktober steeds lastig te bespelen. In de wintermaanden was de ondergrond steenhard, waardoor je als middenvelder vooral een stijve nek kreeg vanwege al die hoge ballen ... Eindelijk konden we bij Elewijt B ons intussen befaamde tiki-taka bovenhalen."
En wat is, gelukkig, nooit veranderd?
— "De sfeer binnen de club. Alle spelers die de voorbije 10-15 jaar bij de Crossing gezeten hebben — of dat nu bij de A- of de B-ploeg was — zullen beamen dat er maar één plezantste compagnie is. Disco donderdag, de weekendjes naar Krakau of Mallorca, jenevertrainingen ... Ik heb er vriendschappen voor het leven aan overgehouden, en kom nog geregeld ploegmaats van vroeger tegen, met veel nostalgische verhalen tot gevolg."
Kapitein van de B-ploeg. Wat betekent die rol voor jou, en hoe is die anders dan gewoon speler zijn?
— "Op het veld valt dat best mee. Ik ben sowieso heel verbaal, ik probeer mijn ploegmaats te coachen en te sturen (ja, daar hoort soms eens kwaad worden bij). Die band rond mijn arm heeft daar eigenlijk nooit een invloed op gehad. Het zorgt er wel voor dat je wat meer mag zeggen tegen de scheids, dat is zeker mooi meegenomen. Voor de rest vind ik dat een goede aanvoerder vooral náást het veld van waarde moet zijn: alle spelers betrekken en vertrouwen geven, mensen motiveren om ook bij vriestemperaturen te komen trainen, en af en toe een uitstapje of weekendje organiseren. Hopelijk ben ik daar goed in geslaagd."
Stel: een all-star wedstrijd met de beste spelers uit jouw tijd bij Elewijt. Wie selecteer je?
— "Geen faire opdracht, maar ik neem de handschoen op. Bij voorbaat al mijn verontschuldigingen aan de spelers die ik (zeker onterecht) vergeten ben — ik kies vooral voor de jongens met wie ik het langst heb samengespeeld. Criteria: Elewijtenaar in hart en nieren zijn, door het vuur gaan voor je medemaats, onbeschaamd durven meekelen op Adele in de kleedkamer en minstens even sterk zijn in de derde helft als in de eerste twee."
Doel: Nillie (koning van de clean sheets)
Verdediging: Jokke (loopwonder met eeuwige glimlach) — Jojo (de beste mandekker van de reeks) — Lander (Lakke voor de vrienden, begenadigd hiphopper) — Wannes (coolste en knapste Crossing-speler ooit)
Middenveld: Loock (energie voor tien, ideaal om de oudere/luiere types wat te ontlasten) — Dautzen (joga-partner for life) — Vini (er moet toch iemand de penalty's trappen)
Aanval: Skinny (veel korte kapbewegingen die vaak tot boel met de tegenstander leiden) — Gustavo (spijkerhard schot, nog hardere elleboog) — Julien (stille genieter en slangenmens)
— "Er zijn er nog oneindig veel die hun plekje verdienen, maar zij mogen invallen als we na een uur met 4-0 voor staan."
Is er een doelpunt dat je nooit meer vergeet?
— "Ik geef sowieso liever een assist dan zelf te scoren. Maar vorig seizoen scoorde ik op Fenixx Beigem met een volleybalsmash. Iedereen had gezien dat het hands was, behalve de scheidsrechter. Ideaal dus. Verder denk ik vooral aan een goal van Gust De Ron in blessuretijd op Vossem, waardoor we met 2-3 wonnen. Om een onduidelijke reden zie ik die nog steeds levendig voor mij — dat kan met het feestje achteraf te maken hebben."
Is er een moment geweest waarop je overwogen hebt om naar een andere club te vertrekken?
— "Nee, nooit. Bij Elewijt voelde ik me altijd perfect op mijn plaats, zowel sociaal als sportief. Het gras is zelden groener aan de overkant, ook al denken heel veel voetballers van wel."
Wat zou de 16-jarige Vincent anders gedaan hebben, met de kennis die je nu hebt?
— "Toen ik voor het eerst op kot ging in Leuven, ben ik een jaartje gestopt met voetballen. Van die beslissing had ik al vlug spijt. Voordien had ik geregeld mijn kans gekregen bij de A-ploeg in derde provinciale, en uitgerekend dat jaar zakten ze en speelden ze kampioen in vierde ... Daar had ik graag deel van uitgemaakt, om toch eens een prijs gepakt te hebben met de Crossing."
Wat brengt de toekomst? Ligt er nog een rol voor jou binnen de voetbalwereld?
— "Binnen de club zijn er plannen om volgend seizoen met een soort zaterdagreserven te beginnen — een ploeg die geen trainingen afwerkt en elke zaterdag een wedstrijd speelt. Als die ploeg van de grond komt, sluit ik mij daar graag bij aan. Een definitief afscheid van de Crossing komt er (waarschijnlijk) dus nog niet. Waarmee dit interview eigenlijk ook helemaal géén afscheidsinterview is."
---
Bijna 25 jaar Den Reggel in de benen, kapitein van de B-ploeg, penalty-koning, all-star-coach en (tot bewijs van het tegendeel) eersteklas Adele-zanger. Merci voor alles, Vinnie — en hopelijk zien we je volgend seizoen gewoon op zaterdag terug in groen-wit.
💚🤍 #KCVVE